L`Enfer (2005)

Η Κόλαση Μέσα μας   L`Enfer (2005)

Σκηνοθεσία: Danis Tanovic
Σενάριο:        Krzysztof Kieslowski,  Krzysztof Piesiewicz
Παίζουν:       Carole Bouquet,   Emmanuelle Beart,  Marie Gillain,
                     Karin Viard,
Predrag Manojlovic, Jacques Gamblin,
                     Guillaume Canet, Jacques Perrin,

Η ιστορία τριών αποξενωμένων μεταξύ τους αδελφών γυναικών και της μητέρας τους, που θα μπορούσαν να είναι αποξενωμένες μεταξύ τους για πάνω από χίλιους λόγους, αποδίδεται, σε τραύμα της παιδικής ηλικίας των κοριτσιών, χωρίς να προκύπτει από πουθενά τουλάχιστον από την εξέλιξη της ταινίας, άσχετο αν πιθανόν ήταν στο σενάριο ή στο μυαλό του σκηνοθέτη και υιοθετείται και από σύσσωμη την κριτική. Γι αυτό το τραύμα γίνεται μια νύξη στην αρχή της ταινίας  και φωτίζεται κατά το μισό της διάρκειας της. Ένας μαθητής Σεμπάστιαν (Guillaume Canet) του πατέρα τους ( Predrag Manojlovic), ερωτευμένος "δήθεν" μαζί του, έχει μείνει γυμνός μπροστά του, για να του εξομολογηθεί το πάθος του. Πολύ πρωτότυπος τρόπος ερωτικής εξομολόγησης, σε δημόσιο χώρο, την ώρα που ακούγεται το κουδούνι συγκέντρωσης των μαθητών. Εκείνη την ώρα το μεγαλύτερο από τα κορίτσια του μπαίνει τρέχοντας στο γραφείο του πατέρα τους και γίνεται μάρτυρας της σκηνής. Η ταινία δεν εξηγεί πως ο πατέρας βρίσκεται μετά στη φυλακή. Στην τελευταία σκηνή φαίνεται από καταγγελία της γυναίκας του. Μας τον δείχνει να βγαίνει από τη φυλακή, να πηγαίνει στο σπίτι τους, όπου γίνονται φοβερά επεισόδια με τη γυναίκα του, στην άρνηση της να τον δεχτεί, σαν στιγματισμένο ή για δικούς της λόγους, κατά τα οποία γεγονότα η γυναίκα πέφτοντας μένει παράλυτη και ο πατέρας αυτοκτονεί. Νομίζω τα φοβερά γεγονότα πλησιάζουν τους ανθρώπους αντί να τους απομακρύνουν. Τέλος πάντων η ψυχολογική ερμηνεία του σκηνοθέτη είναι διαφορετική σχετικά με την αποξένωση κορών και μητέρας.
Στους χωριστούς δρόμους που ακολουθούν, μόνο η μεγαλύτερη κόρη η Σελίν (Karin Viard), πολύ μοναχική και θλιμμένη , κρατά σχέση με τη μητέρα (Carole Bouquet), και την επισκέπτεται στο γηροκομείο όπου διαμένει ανάπηρη. Σε αυτή την κόρη γίνεται και η αποκάλυψη στον παρόντα χρόνο από τον μαθητή που είχε την ευθύνη για το επεισόδιο σπίλωσης του πατέρα της μένοντας γυμνός μπροστά του. Ο Σεμπάστιαν, ίσως από τύψεις, αναζητεί τη Σελίν για να της αποκαλύψει την αλήθεια. Η Σελίν μοναχιασμένο πλάσμα, την αναζήτηση την έχει εκλάβει σαν ερωτική επιθυμία, και όταν την επισκέπτεται στο σπίτι της, χωρίς λόγο πηγαίνει στο δωμάτιο και ξεγυμνώνεται περιμένοντας τον εραστή για να
" πέσει στα κρύα του λουτρού" . Φαίνεται στα μέρη του σκηνοθέτη το ξεγύμνωμα, πριν από οποιαδήποτε ερωτική νύξη το ᾿χουν χούι.
Η δεύτερη κόρη η Σόφι (Emmanuelle Beart), σε όλη την ταινία κυνηγά τον άνδρα της (Jacques Gamblin) ένα φωτογράφο που την απατά.
Η μικρότερη κόρη η Ανν (Marie Gillain) είναι ερωτευμένη με τον καθηγητή της στο Πανεπιστήμιο, (Jacques Perrin) και πατέρα φίλης της, ο οποίος τώρα προσπαθεί να την απομακρύνει, και όταν απρόσμενα η Ανν έρχεται στο σπίτι του, λαμβάνει χώρα η πιο ωραία και χιουμοριστική σκηνή του έργου. Όταν, η κόρη του καθηγητή, λέει στον πατέρα της: Μπαμπά η Ανν είναι ερωτευμένη με ένα παντρεμένο. Τι να κάνει;
Στο τέλος μονιασμένες οι τρείς κόρες μετά από τις προσωπικές τους αποτυχίες, επισκέπτονται στο γηροκομείο τη μητέρα τους, η οποία παρά τις αποκαλύψεις λέει: «δεν μετανιώνω για τίποτα».
Στο έργο γίνονται και διάφορες φιλοσοφικές νύξεις για τη μοίρα, το πεπρωμένο,  το τυχαίο και τη σύμπτωση από τον καθηγητή, τα οποία σηκώνουν συζήτηση. Κατά πρώτον γίνεται αντιδιαστολή μοίρας πεπρωμένου τα οποία σημασιολογικά είναι ταυτόσημα. Πιθανόν είναι θέμα μετάφρασης στα Ελληνικά.
Καλογυρισμένη ταινία, καλή σκηνοθεσία, με ωραία φωτογραφία αλλά περισσότερο τίποτα.