γυμνό

Φωτογραφία Γυμνό.

 Και είδα: Κόρες όμορφες και γυμνές και λείες ωσάν το βότσαλο  με το λίγο μαύρο στις κόχες των μηρών           και το πολύ και πλούσιο ανοιχτό στις ωμοπλάτες    
να φυσούν όρθιες μέσα στην Κοχύλα.
( Οδυσσέας Ελύτης Από τη  Γένεση του Άξιον Εστί)


Περιεχόμενα Σελίδας
Περιεχόμενα Σελίδας

Περιεχόμενα Σελίδας

1. Το Σγουρό Εφηβαίο.

2. Ανθολογία από το άλμπουμ
     γυμνών γυναικών του  Τάκη
     Διαμαντόπουλου.

3.  Ανθολογία Γυμνού από το           

     Άλμπουμ του Gabriele Rigon.
4.  Γυμνά της       Alina Lebedeva
5.  Γυμνά του      Günter Rössler
6.  Γυμνά του      Andre de Dienes

7.  Γυμνά του      David Hilton


 



Το Σγουρό εφηβαίο


Ότι σιμά η μέρα όπου Το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.

Αλλά πριν, ιδού, θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι. Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια. Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν. Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.
( Οδυσσέας Ελύτης Από το Προφητικόν του Άξιον Εστί)

Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο
Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες.

Οδυσσέας Ελύτης από τον ήλιο τον πρώτο (Σώμα του Καλοκαιριού)

το χνουδάκι το χλόινο πάνω στην κνήμη
του αιδοίου το μενεξεδένιο αλάτι
Οδυσσέας Ελύτης Από το Άξιον Εστί


Daniel-Bauer
Daniel-Bauer
Erasmus Schröter
Erasmus Schröter
Daniel-Bauer
Daniel-Bauer
Helmut Newton
Helmut Newton



Πρώτα είχαμε την αποτρίχωση της μασχάλης, η οποία τέλος πάντων μακροχρόνια έγινε αισθητικά αποδεκτή ή αδιάφορη. Τα τελευταία χρόνια έγινε και η αποκαθήλωση του εφηβαίου, (το τριγωνικό τριχωτό τμήμα του αιδοίου). Ο καθένας μας εκφράζει τις προσωπικές αισθητικές και ερωτικές του προτιμήσεις, του πέφτει ή δε του πέφτει λόγος, οι οποίες απλώς μπορεί να συμπίπτουν με την σεξουαλική αισθητική της γενιάς του, και το ερωτικό DNA που έχει κλειδαμπαρωμένο στο κεφάλι του. ( Και είμαι σίγουρος ότι κάποιες η και κάποιοι θα πουν τι γυρεύω σε ξένα χωράφια;) Κατά πρώτον θα εκφράσω μια γενική απορία. Πως οι γυναίκες αποδέχονται με τόση ευκολία την αισθητική που προωθεί η μόδα, το lifestyle και η πορνογραφία κ.τ.λ.. Δεν έχουν έστω κάποιες γυναίκες δική τους άποψη; Δεν διαθέτουν δική τους αισθητική και γνώμη για το δικό τους σώμα; Προσωπικές είπαμε γνώμες: Με την αποτρίχωση του αιδοίου η γυναίκα αποθυληκοποιείται, γίνεται άφυλη, σαν τους αγγέλους. Χωρίς «το λίγο μαύρο στις κόχες των μηρών», όπως γράφει ο Ελύτης, οι γυναίκες χάνουν την σεξουαλική ερωτική σωματική τους "προσωπικότητα", γίνονται όλες, ένα σώμα με μια σχισμή. Και "αυτό το λίγο στις κόχες των μηρών", έχει άπειρες "προσωπικότητες", όσες και το ίδιο το πρόσωπο, και τους ίδιους χαρακτηρισμούς, αριστούργημα, πολύ ωραίο, υπέροχο, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο....... Για να μη χρησιμοποιήσω πιο λαϊκές εκφράσεις. Όλα αυτά πάνε, μείναν μόνο στις φαντασιώσεις ορισμένων φετιχιστών νοσταλγών, μιας συγκεκριμένης ομορφιάς. Στη δική μου γενιά μια μαύρη τρίχα που εξείχε από το μπικίνι, είχε την αυτάρκεια μιας ερωτικής εμπειρίας. Όσοι, θυμούνται τις παραλίες γυμνιστών των δεκαετιών 70 και 80, θα νοσταλγούν τη φυσικότητα, τον κρυμμένο ερωτισμό (κακά τα ψέματα) και την αισθησιακή ερωτική ποικιλία και ομορφιά. Τώρα φαντάζομαι μια παραλία γυμνιστών θα είναι μια αδιάφορη ομοιομορφία, μια κατάθλιψη, ένα κιτς θέαμα.

Μου κάνει εντύπωση η κινηματογραφική πορνογραφία, αυτό, τό στην πλειονότητα αηδές κατασκεύασμα που μας σερβίρεται με αυτό το όνομα, (το λέω γιατί η πορνογραφία θα μπορούσε στα χέρια άλλων, να είναι υψηλή τέχνη χωρίς να χάνει τίποτα από την τολμηρότητα της, όπως π.χ. σε λογοτεχνικά αριστουργηματικά ερωτογραφήματα βλέπε "Τι λέει η Λιλά¨ του Σιμό ή η ακόμα και η "Λολίτα" του Ναμπόκωφ το βιβλίο, (γιατί οι δύο κινηματογραφικές αποδόσεις της, και του Κιούμπρικ το 1962 και Άντριαν Λιν το 1997,είναι να πηγαίνεις τα παιδιά σινεμά μετά το κατηχητικό). Η Κινηματογραφική λοιπόν Πορνογραφία αντί να προβάλλει την συγκεκριμένη φυσική θηλυκότητα, με την πρόθεση ίσως να δείξει περισσότερα ανατομικά, έχει κάνει τα γυναικεία κυρίως σώματα σε συνδυασμό με τα σιλικονούχα στήθη, αντιαισθητικά, αηδιαστικά, να μη βλέπονται. Η Δημοκρατική ομοιομορφία στη γύμνια (βλέπε πορνογραφία) καταργεί την μοναδικότητα της ερωτικής ονειροπόλησης, υποβιβάζει το γυναικείο σώμα σε σάρκα με μια σχισμή. Ένα ξυρισμένο αιδοίο είναι ό,τι πιο αντιαισθητικό, και αντιερωτικό ό,τι πιο άσκημο. Πού πήγαν οι φεμινίστριες του 70 και 80; Ευτυχώς που οι Φωτογράφοι ασπρόμαυρου γυμνού, με προσωπικότητα της νέας γενιάς, (Alina Lebedeva Daniel-Bauer  GabrieleRigon  Helena Chtistensen κλπ,) επειδή είναι προφανές ότι το ολόσωμο γυναικείο γυμνό, είναι αδιάφορο χωρίς το σγουρό εφήβαιο (εφηβαίο το γράφει ο Ελύτης), και δεν θα είχαν αντικείμενο, συνεχίζουν την αισθητική των Helmut Newton, David Hamilton, Nobuyoshi Araki.

Μια γυναίκα με προσωπικότητα, έχω γνωρίσει με αξύριστες μασχάλες από άποψη. Και για να τονίσω αυτή την αποθηλυκοποίηση της γυναίκας. Πότε εκτίθεται γυμνή πιο εύκολα μια γυναίκα, με το "σγουρό εφηβαίο" ή με μια σχισμή; Προφανώς με τη σχισμή, γιατί έτσι είναι ουδέτερη ερωτικά, λιγότερο ¨ενοχοποιητική" . Και επειδή τα περισσότερα κορίτσια έχουν τα μυαλά τους, στα κάγκελα, μόνο για ότι μαζική ανοησία τους σερβίρουν τα μίντια ουρλιάζουν, είναι γι αυτά αφιερωμένα, τα στιχάκια από την "Αποστροφή" του Καρυωτάκη.

Τρέχετε και διαβάζετε μετά
τον οδηγό σας «δια τα μητέρας».

Ω, να μπορούσε έτσι κανείς να θάλλει,
μέγα ρόδο κάποιας ώρας χρυσής,
ή να βυθομετρούσατε και σεις
με μια φουρκέτα τ' άδειο σας κεφάλι!

("Αποστροφή" Κώστας Καρυωτάκης)


Από το βιβλίο του Γώργου Βέλτσου
"Το έργο ανεβάζεται σ᾿ ολόκληρη την πόλη".

«Όταν έρθεις , θ᾿ ανοίξεις τις φρεσκοξυρισμάνες γάμπες σου, θ᾿ ανοίξει ο κόλπος σου, έτσι με τη θέα μου. Μετά θα βάλλω το πρόσωπό μου στον κόλπο σου και θα το πιέζω ωσότου χώσω το μούτρο μου  μέσα, όσο πιο βαθιά γίνεται για να δω τη μήτρα σου, κόκκιμη κάμαρα, να την ξεφοβηθώ, να διαπιστώσω αν έχει ή όχι δρεπάνια.  Όταν έλθεις θέλω να είμαστε συνεχώς μαστορουμένοι από τα κορμιά μας. Έτσι να αρμενίζεις μέσα στις κάμαρες ξυπόλητη και τεντωμένη στις μύτες των ποδιών σου μ᾿ ένα φανελάκι μου λευκό, που θα χωρίζει οριζόντια τους γοφούς σου, πυκνό ροδάκινο κομμένο σταυρωτά.»

Ανθολογία Γυμνού από το άλμπουμ
53 φωτογραφίες γυμνών γυναικών του
Τάκη Διαμαντόπουλου

εκδόσεις Καστανιώτη.

«Τα σώματα τους στό χώρο, όπως οι φιγούρες στα αρχαία αγγεία. Οι κινήσεις και οι στάσεις τους, άλλοτε αποφασιστικές και δυναμικές και άλλοτε χαλαρές και χαριτωμένες, μαρτυρούν τη φυσική πλαστικότητα και την ομορφιά του γυναικείου σώματος. Είναι γυναίκες ζωντανές, κύριες της εικόνας τους, "εξπρεσιονιστικές", ερμητικές , μυστηριακές, γυναίκες πουλιά ή αίλουροι, γυναίκες ερωτικές, θελκτικές, γυναίκες ωραίες». Αυτά γράφει στο πρόλογο του άλμπουμ η επιμελήτρια. Ο Τάκης Διαμαντόπουλος τονίζει την ομορφιά, τη μαγεία και τη γλυπτικότητα του γυναικείου σώματος. Ως προς την ανθολόγηση το κριτήριο, για να κρύψω τις "ντροπές" αλλoνών  ήταν το ξυρισμένο αιδοίο. Μα τι καθωσπρεπεισμός μας έχει πιάσει, με τη ξενέρωτη λέξη αιδοίο και δε λέω μουνί ιερή λέξη αγιασμένη από αγώνες αιώνων, που γεμίζει το στόμα , το μυαλό,  ανατριχιάζει και το τελευταίο μόριο του κορμιού.  Χωρίς το σγουρό εφήβαιo (αυτό το θείο  σγουρό μαξιλαράκι, και όχι μόνο), το  ολόσωμο γυμνό  με το μουνί ξυρισμένο   είναι άσχημο, (ξεπερνάς και το Μπόλτ στο κατοστάρι στο  φευγιό),  και μου κάνει εντύπωση, πως ο Διαμαντόπουλος ένας τόσο έμπειρος φωτoγράφος,  φωτογράφισε  γυναικεία σώματα ξυρισμένα. Το άλμπουμ φωνάζει  το προφανές.

Τάκης Διαμαντόπουλος
Τάκης Διαμαντόπουλος

Ο Τάκης Διαμαντόπουλος γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία επί σαράντα πέντε χρόνια. Προέρχεται από οικογένεια φωτογράφων, καθώς τόσο ο παππούς του όσο και ο πατέρας του ασχολήθηκαν με τον συγκεκριμένο επαγγελματικό χώρο.
Το 1968 αρχίζει να ασχολείται με τη φωτογραφία μόδας. Από είκοσι χρονών αρχίζει να φωτογραφίζει τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο.
Το 1972, πραγματοποιεί την πρώτη του φωτογράφηση με το γαλλικό VOGUE. Από το 1975 μέχρι το 1980 διατηρεί studio με τον αδερφό του Ντίνο, επίσης φωτογράφο, ενώ για μία διετία από το 1979, εκδίδουν μαζί και το περιοδικό 'COVER'. Την περίοδο 1981-1983 ζει στο Παρίσι και στο Μιλάνο όπου συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο Condé Nast.
Αρκετά ελληνικά και ξένα περιοδικά (Vogue, Stern, Marie Claire, Votre Beaute, Madame Figaro, Men, Klik, Status, Γυναίκα, Nitro, Diva, Πάνθεον, Cover, Cigar, Μονόπολη , Down Town, Bημαgazino, Πρόσωπα, Ταχυδρόμος) έχουν φιλοξενήσει τις φωτογραφίες του στα εξώφυλλα και στις σελίδες τους, που αφορούν κυρίως μόδα και πορτραίτα γυναικών[ προσωπικοτήτων της ελληνικής διανόησης, της τέχνης και του θεάματος, που με το έργο τους έχουν συμμετάσχει την πολιτιστική ζωή του τόπου μας.

Gabriele Rigon.
Gabriele Rigon.

Ανθολογία Γυμνού  από το Άλμπουμ

THE BEST MODERN ITALIAN EROTICA

του Gabriele Rigon.


 Ο Gabriele Rigon γεννήθηκε το 1961 στην ιταλική περιφέρεια Friuli. Είναι πιλότος ελικοπτέρου στην ιταλική Αεροπορία Στρατού. Ο Gabriele άρχισε να φωτογραφίζει κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών αποστολών που τον πήγαν σε πολλά από τα καυτά σημεία του πλανήτη μας, όπως η Ναμίμπια, Κουρδιστάν, Αλβανία, το Λίβανο, τη Σομαλία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Η προσοχή του κατευθύνεται ιδιαίτερα στη γυναικεία μορφή, που τον εμπνέει τόσο με τη μορφή όσο και τον ερωτισμό της . Ο Γκαμπριέλ Ριγκόν ορίζει  σαν «ΕΡΩΤΑ» όχι το γυμνό, αλλά την ίδια την ουσία της θηλυκότητας. Ο ίδιος θεωρεί ότι το γυναικείο γυμνό είναι σαγηνευτικό, ακαταμάχητο και μια από τις πιο όμορφες μορφές της φύσης, και γι αυτό θα πρέπει να αγαπηθεί, να εκτιμάται και να γιορτάζεται με όλες τις μορφές της τέχνης, όπως κάνει μέσω της φωτογραφίας.
Πρέπει να είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος ζωντανός. Έχω φωτογραφίσει τις πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου, Το πάθος μου είναι να συλλάβω και να μοιραστούμε την αισθησιακή ομορφιά της γυναικείας μορφής. Το γυναικείο γυμνό είναι, για μένα, από τα καλύτερα δώρα της φύσης. Είμαι τόσο συγκινημένος από αυτή την αισθητική, που προσπαθώ να μεταφράσω αυτό που αισθάνομαι σε ακίνητες εικόνες. Δεν χρησιμοποιώ πολλά μοντέλα γιατί προτιμώ να έχω ιδιαίτερες σχέσεις εργασίας με μερικά μόνο. Έχω πολύ ιδιαίτερα συναισθήματα για τα μοντέλα μου. Μια συνταγή της εμπιστοσύνης, κατανόησης, του χιούμορ και της φιλίας επιτρέπει στα μοντέλα να χαλαρώσουν με τέτοιο τρόπο, που η φωτογραφική μηχανή γίνεται απλώς ένα εργαλείο για την καταγραφή των στιγμών που μοιραζόμαστε. Πολλοί άνθρωποι με ρωτούν αν είμαι ένα ρομαντικός όταν βλέπουν τις φωτογραφίες μου.  Το παίρνω αυτό ως μια μεγάλη φιλοφρόνηση. Αυτό σημαίνει ότι απεικονίζω τις γυναίκες στο σωστό φως. Είμαι ρομαντικός και μπροστά σε τέτοια εξαιρετική ομορφιά θέλω να δημιουργήσω.
Πάνω από 60 εξώφυλλα βιβλίων, εκτίθενται σε δεκάδες εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευθεί στις κορυφαίες εθνικές και διεθνείς εφημερίδες σχετικά με τη φωτογραφία και τη μόδα.


Alina Lebedeva
Alina Lebedeva

Alina Lebedeva

Γεννήθηκa το 1980 στη Μόσχα, ΕΣΣΔ.
Η οικογένειά μου δεν είχε καμία σχέση με την τέχνη, είμαι αυτοδίδακτη.
Ξεκίνησα με τη φωτογραφία πριν από 12 χρόνια και να κάνω μόνο προσωπικές δημιουργικές εργασίες.
Στη συνέχεια, όταν έγινα αναγνωρίσιμη άρχισα να δουλεύω και σαν εμπορικός φωτογράφος για τους ανθρώπους και τα έργα της μόδας.
Εργάζομαι στη φωτογραφία μόδας, καλλιτεχνικό πορτραίτο, την τέχνη, και nude.
Τα έργα μου έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά μόδας όπως Bazaar Harper, το περιοδικό αίγλη, Citizen K, Cosmopolitan, Fashion Collection, Παίζοντας μόδα, τάσεις.
Έχω αφιερώσει ιδιαίτερη προσοχή στη δημιουργικότητα, αυτο-ανάπτυξη και την εκπαίδευση.
Τα τελευταία 7 χρόνια διδάσκω φωτογραφία για τους μαθητές μου, και κάνω master τάξεις και εργαστήρια σε όλο τον κόσμο.


Günter Rössler

Günter Rössler (6 του Γενάρη του 1926 στη Λειψία - 31 Δεκ 2012 στη Λειψία) ήταν Γερμανός φωτογράφος που έκανε όνομα στον τομέα της γυμνής φωτογραφικής τέχνης.  Υπήρξε πρωτοπόρος στη γυμνή φωτογράφηση στην Ανατολική Γερμανία και αξιοσημείωτος φωτογράφος μόδας. Ο Rössler συχνά αναφέρεται από τα μέσα ενημέρωσης ως ο Helmut Newton της Ανατολικής Γερμανίας. Στο Playboy δημοσίευσε το 1984 φωτογραφίες με τίτλο τα (κορίτσια της ΛΔΓ ). Ο Rössler, ωστόσο, ποτέ δεν του άρεσε η σύγκριση με το Newton, λέγοντας: «στον Newton κυριαρχεί η πόζα, ενώ εγώ φθάνω στην υψηλότερη δυνατή αυθεντικότητα των κοριτσιών».Ο Rössler συνέβαλε σημαντικά στην ιστορία της γερμανικής φωτογραφίας στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, κερδίζοντας τον αναγνώριση όχι μόνο ως ένα μεγάλος φωτογράφος, αλλά και ως πρωτοπόρος,  της γυμνής φωτογράφησης στην Ανατ. Γερμανία.
Μεταξύ 1944-1945 ο Rössler τελείωσε το Λύκειο, και σε ηλικία 18 ετών επιστρατεύεται για τη στρατιωτική θητεία στο γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Υπό τις διαταγές, να ανακτήσουν ένα λόφο που κατέχονταν από τον Κόκκινο Στρατό, ο Rössler τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια της επίθεσης και ήταν ένας από τους λίγους που επιβίωσε. Στη συνέχεια συνελήφθη αιχμάλωτος πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου, άφησε για λίγο τη Λειψία το 1946 και άρχισε να εργάζεται για ένα κατάστημα φωτογραφίας, ως πωλητής, και τεχνικός φωτογραφικού εργαστηρίου.
Ο Rössler άρχισε τη μαθητεία του ως φωτογράφος το 1947 και επέστρεψε στην Λειψία για να μελετήσει στο «Πανεπιστήμιο για Γραφικές και βιβλίο Design». Από το 1951, εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στη μόδα και τη διαφήμιση, καθώς και φωτορεπόρτερ . Στη δεκαετία του 1960, ο Rössler αφιερώθηκε στη γυμνή φωτογράφηση και έγινε ένας από τους πρωτοπόρους του είδους στην Ανατολική Γερμανία .
Από το 1954 έως το 1990, Rössler συνεργαζόταν κυρίως σε περιοδικά μόδας των γυναικών της Ανατολικής Γερμανίας,
 Η πρώτη δημόσια έκθεση του Rössler με γυμνές φωτογραφίες, το 1979  έκανε αίσθηση στην Ανατολική Γερμανία. Μεταγενέστερες εκθέσεις του ήταν επίσης μαγνήτες για το κοινό. Οι φωτογραφίες του Rössler δεν θεωρήθηκαν προσβλητικές, και τις εκθέσεις του παρακολούθησαν και μαθητές των σχολείων. Η απλότητα και η αφαίρεση στην ασπρόμαυρη φωτογραφία, κάνει τις φωτογραφίες του να φαίνονται σχεδόν σαν γλυπτική. Η μεγάλη φυσικότητα των μοντέλων του, ανήκε στην δική του αντίληψη της γυμνής φωτογράφησης του.
Το 1984, το Playboy ( Δυτική Γερμανία) δημοσίευσε ένα άρθρο δέκα σελίδων με φωτογραφίες του και ο Rössler βραβεύτηκε από το Playboy με το ποσό των 10.000 γερμανικά μάρκων, εκ των οποίων Rössler έλαβε μόνο το 15%, και το υπόλοιπο, όπως ήταν η συνήθης πρακτική στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας κρατήθηκε από το κράτος.
Μετά την πρώτη σύζυγό τη Ruth η οποία πέθανε από καρκίνο το 1991, ο Rössler  παντρεύτηκε το πρώην μοντέλο του Kirsten Schlegel, 43 χρόνια νεότερη του, που είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά όταν εκείνη ήταν 14 ετών. Η Schlegel εργάστηκε για τον Rössler, ως μοντέλο για οίκους μόδας και αργότερα ως βοηθός του. Είχαν μια κόρη που γεννήθηκε το 2003.
Για την εργασία και την ζωή του, ο Rössler, τιμήθηκε στα 80α γενέθλια από την γενέτειρα του μια πόλη κοντά στη Λειψία.

Andre de Dienes

André de Dienes
André de Dienes
Μαίρυλιν Μονρόε
Μαίρυλιν Μονρόε

Andre de Dienes (18 Δεκεμβρίου 1913 - 11 Απριλίου 1985). Ήταν φωτογράφος της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας, γνωστός για το έργο του με τη Μέριλιν Μονρόε και τη γυμνή φωτογράφηση.
Ο Dienes γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία , και στα 15 του έφυγε από το σπίτι, μετά την αυτοκτονία της μητέρας του. Ο Dienes ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη ως επί το πλείστον με τα πόδια, και κατέληξε στην Τυνησία. Στην Τυνησία αγόρασε την πρώτη φωτογραφική μηχανή, 35mm. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη έφτασε στο Παρίσι το 1933 για να μελετήσει την τέχνη της φωτογραφίας.
Ο Dienes άρχισε να εργάζεται ως επαγγελματίας φωτογράφος για την κομμουνιστική εφημερίδα L'Humanité, και είχε προσληφθεί από το Associated Press, μέχρι το 1936, όταν ο σχεδιαστής μόδας Molyneux εκτίμησε το έργο του και τον προέτρεψε να γίνει φωτογράφος μόδας. Το 1938 ο συντάκτης του Esquire, Arnold Gingrich του ζήτησε να εργασθεί στην πόλη της Νέας Υόρκης. Από τη στιγμή που ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Dienes εργάστηκε για Vogue, καθώς και Esquire .
Όταν δεν εργάζεται ως φωτογράφος μόδας ο Dienes ταξιδεύει στις ΗΠΑ για να φωτογραφήσει την τοπική αμερικανική κουλτούρα. Δυσαρεστημένος με τη ζωή του ως φωτογράφος μόδας στη Νέα Υόρκη, ο Dienes μετακόμισε στην Καλιφόρνια το 1944, όπου άρχισε να ειδικεύεται σε γυμνά και τοπία.
Το 1945 ο Dienes συναντήθηκε με την δεκαεννέα ετών Marilyn Monroe. Ο Dienes, ο οποίος έγινε εραστής της φωτογράφησε την Monroe, καθώς και άλλους γνωστούς ηθοποιούς όπως την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Μάρλον Μπράντο, Χένρι Φόντα, Shirley Temple, Ingrid Bergman, Ρόναλντ Ρέιγκαν, η Jane Russell, Anita Ekberg και Φρεντ Αστέρ. Στα απομνημονεύματά του ο Dienes περιέγραψε την πρώτη φορά που συνάντησε Monroe λέει: « ήταν σαν ένα θαύμα που είχε συμβεί σε μένα. Η Marilyn μου φάνηκε σαν άγγελος. Μετά βίας μπορούσα να το πιστέψω για μερικές στιγμές. Μια γήινη, σέξι εμφάνιση άγγελος! »
Ο De Dienes παντρεύτηκε δύο φορές και πέθανε από καρκίνο στις 11 Απριλίου 1985, στο Χόλιγουντ.

LEE FRIEDLANDER - Λι Φρινδλάντερ


Madonna
Madonna
Madonna
Madonna
Madonna
Madonna

David Hilton

Από τα  πάρα πολλά Γυμνά του Ντέιβιντ Χίλτον στα οποία είχα προσβαση, μόλις 8 βρήκα που να ανταποκρίνονται στις δικές μου αισθητικές προτιμήσεις και τα οποία πράγματι είναι υπέροχα. Για τα υπόλοιπα: Κορίτσια τα περισσότερα άσχημα, με κουρεμένα κεφάλια, ή ξυρισμένο εφηβαίο, χωρίς να εκπέμπουν κανένα ερωτισμό, με πόζες αδιάφορες σα να φωτογραφίζονταν για άλλο λόγο και όχι να βγάλουν αισθησιασμό. Μάτια αδιάφορα, απο δω και από κει, με κανένα τρόπο δεν ήθελαν να κολακέψουν το φακό. Κιτς εσώρουχα όπου υπήρχαν, κιτς κορίτσια , τεντωμένο κορμί, παραμορφωμένο κορμί πολλές φορές, χωρίς θηλυκότητα, πάντα σε κάθε φωτογραφία, κάτι δεν πήγαινε καλά, ή η έκφραση του προσώπου, ή το πεσμένο στήθος, ή η άβολη στάση ή το κιτς εσώρουχο, η ένα πανάσχημο  ξυρισμένο αιδοίο. Το γυναικείο σώμα με ξυρισμένο αιδείο είναι άσχημο, και νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να ενδιαφέρει τον φωτογράφο. Ακόμα και το μοντέλο Νettie Harris είναι στη μία τουλάχιστον φωτογραφία αδιάφορη. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται, επειδή πολλά κορίτσια ζητούν να φωταγραφηθούν για να κηνυγήσουν την τύχης και έρχονται κουβαλώντας την δική τους αισθητική.

Nettie Harris
Nettie Harris
Nettie Harris
Nettie Harris
Melanie
Melanie