A Separation 

Ένας Χωρισμός A Separation  2011
Χρυσή Αρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνο, και βραβεία πρώτου ανδρικού και γυναικείου ρόλου.

Σκηνοθεσία:         Ασγκάρ Φαραντί (Asghar Farhadi)

Πωταγωνιστούν: Πέιμαν Μοαντί (Peyman Moaadi),
                                Λεϊλά Χαταμί (Leila Hatami),
                                Σαρίνα Φαραντί (Sarina Farhadi),
                                Σαρέχ Μπαγιάτ (Sareh Bayat),
                                Σαχάμπ Χοσεϊνί (Shahab Hosseini).

Περσία, θεοκρατικό καθεστώς. Δυό νέοι ο Ναντέρ (Πέιμαν Μοαντί) και η γυναίκα του, η Σιμίν (Λεϊλά Χαταμί), που έχουν μια έφηβη κόρη την Τερμέ (Σαρίνα Φαραντί), παρουσιάζονται στο δικαστή για να πάρουν διαζύγιο. Η γυναίκα για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο ντοκουμέντο «Διαβάζοντας Λολίτα στην Τεχεράνη», της Αζάρ Ναφίζι και την ριψοκίνδυνη περιπέτεια της για να φύγει από την Περσία, και όχι μόνο, για ευνόητους λόγους θέλει να φύγει για την Ευρώπη, για να γλυτώσει την δική της ζωή και της κόρης της από την καταπίεση της γυναίκας, μέσα στο θεοκρατούμενο, ανδροκρατούμενο καθεστώς της Περσίας. Ο άντρας της ο Ναντέρ (Ασγκάρ Φαραντί) νοιώθοντας λιγότερο την καταπίεση σαν άντρας και έχοντας να φροντίσει τον ηλικιωμένο πατέρα του που πάσχει από Αλτσχάιμερ, δεν συμφωνεί, και έτσι η επικρατεί μια προσωρινή λύση. Η Σιμίν αποσύρεται στο σπίτι των γονιών της, και η κόρη της Τερμέ  (Σαρίνα Φαραντί)  μένει προσωρινά με τον πατέρα. Ένας χωρισμός που ίσως σε μια Ευρωπαϊκή χώρα, δεν θα είχε όλα που θα ακολουθήσουν και θα φέρουν δύο οικογένειες στα πρόθυρα της διάλυσης ή στη διάλυση, προσπαθώντας να απεγκλωβιστούν από ένα δίκτυ που το πλέκουν οι θρησκευτικές αντιλήψεις για το τι είναι ηθικό και τι όχι, οι ταξικές διαφορές και επομένως και νοοτροπίες, η ανδροκρατούμενη κοινωνία όπως σε όλες τις ισλαμικές χώρες, ένα υποανάπτυκτο δικαστικό σύστημα, και οπωσδήποτε τα ατομικά ή οικογενειακά συμφέροντα, και οι προσωπικοί χαραχτήρες.

Ο Ναντέρ μετά την απομάκρυνση της γυναίκας του, είναι αναγκασμένος να προσλάβει ένα άτομο για την φροντίδα του πατέρα του. Μέσω της γυναίκας του προσλαμβάνει κάποια ονόματι Ραζιέ (Σαρέχ Μπαγιάτ) που τους συστήνουν. Η οικογένεια του Ναντέρ ανήκει στην μικρομεσαία τάξη, ενώ της Ραζιέ στην τάξη των φτωχών, με όλα τα χαρακτηριστικά της τάξης, βαθειά χωμένη στη θρησκεία, προσωπικότητα ρευστή απαραίτητη για την επιβίωση. Κατ᾿ αρχάς για να δουλέψει πρέπει να έχει την έγκριση του άντρα της Χοτσάτ (Σαχάμπ Χοσεϊνί), ενός αρκετά βίαιου (και λόγω κατάστασης), αποτυχημένου μπλεγμένου με χρέη, και πόσο μάλιστα που πρέπει να περιποιείται ένα άντρα, το οποίο είναι αντίθετο και με τις θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις και το οποίο του το κρύβει. Πρώτο ψέμα. Δεύτερο ψέμα, κρύβει από το Ναντέρ ότι είναι έγκυος. Μια μέρα ο Ναντέρ θα γυρίσει νωρίτερα και θα βρει τον πατέρα του δεμένο στο κρεβάτι και την Ραζιέ να λείπει. Όταν επιστρέφει την διώχνει βίαια, και την άλλη ημέρα οι οικογένεια της Ραζιέ τον κατηγορεί σαν υπεύθυνο της αποβολής του παιδιού που κυοφορούσε η Ραζιέ. Από κεί και πέρα και οι δυο οικογένειες θα μπλεχτούν σε μια περιπέτεια αριστοτεχνικά σκηνοθετημένη από τον Φαραντί , με δομημένες λεπτομέρειες που κάθε τόσο αλλάζουν, ανατρέποντας κάθε φορά την άποψη που φαίνεται να επικρατεί, με αλήθειες και ψέματα, υπό τα λυπημένα φωτεινά μάτια των παιδιών. Στο τέλος κι αυτό θα γίνει, ο όρκος ή όχι, πάνω στο κοράνι, θα ρίξει φως στη υπόθεση, και συμπερασματικά όπου δεν υπάρχουν αφ᾿ εαυτές ηθικές αξίες, ο φόβος της θεϊκής τιμωρίας μπορεί να τις αντικαταστήσει.

Εκπληκτικό σενάριο, Εκπληκτικές ηθοποιίες από όλους τους ηθοποιούς. Μια εξαιρετική ταινία με ακραίες συναισθηματικές εμπλοκές