Το Δίπολο Έρωτα Θανάτου

Έρωτας η πηγή της ζωής,     Θάνατος το τέλος.

Έρωτας η φλόγα της ζωής,   Θάνατος οι στάκτες της.

Έρωτας μοιρασμένος με το  Θάνατο στη σκέψη κάθε                στιγμή.

Έρωτας αν είσαι τυχερός      Θάνατος ο σίγουρος.

Έρωτας ένας μικρός                Θάνατος κάθε φορά.




 Πού 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δυο και τον αποσβολώνει;
Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος
μπροστά σ' έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.
Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι η πλήξη απλώνει.
(Γιώργος Σεφέρης: Το ύφος μιας μέρας)

τὴν ὥρα ποὺ κόπηκε ὁ καιρός
ἐκεῖνον ποὺ ἀπὸ τώρα καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κυβερνοῦσε τὸ κορμί σου
πρέπει νὰ τὸν εὕρεις
(Γιώργος Σεφέρης: Φωτιές του Αι Γιάννη)


«Ίσως η νύχτα που άνοιξε, γαλάζιο ρόδι,
σκοτεινός κόρφος, και σε γέμισε άστρα
κόβοντας τον καιρό.
(Γιώργος Σεφέρης: Ο ηδονικός ελπήνωρ)

 "κόβοντας τον καιρό"
« Μου έκανε πάντα εντύπωση [......] πόσο έντονα έχει κανείς, αμέσως μετά το ερωτικό σπασμό, την εντύπωση ότι πέθανε και ξαναγεννήθηκε. Είναι μια απειροελάχιστη στιγμή διακοπής του ανθρώπου. Ο άνθρωπος για μια στιγμή είναι κομμένος στα δυο [......] ο μισός από τη μια μεριά στο βασίλειο του άδη και από την άλλη ο μισός μέσα στη ζωή, ξαφνικά ολοκαίνουργιος. Τέτοια εντύπωση μου δίνει και η πράξη του ανθρώπου να δίνει ένα έργο, την εντύπωση της διακοπής».
( Γ. Σεφέρης και Γ. Θεοτοκάς, Αλληλογραφία (1903 - 1066).



Η απόλυτη ταύτηση Έρωτα Θανάτου στην ταινία του Ναγκίσα Όσιμα, "η αυτοκρατορία των αισθήσεων" όταν η πρωταγωνίστρια Σάντα κατά την διάρκεια ή στο τέλος του οργασμού ευνουχίζει τον εραστή της Κιτσίσο.

Οι Συγγραφείς που αγάπησα, και άνθρωποι που με σφράγησαν...


Συγγραφείς που αγάπησα, και διαμόρφωσαν αυτό που είμαι καλό ή κακό. Συγγραφείς που μου κράτησαν συντροφιά, που με παρηγόρησαν. Συγγραφείς που με βοήθησαν στον τρόπο που σκέφτομαι, που σκόρπισαν οτιδήποτε έχει σχέση με μεταφυσική, με θρησκείες, με παραλογισμούς, που μου επιβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει μοίρα παρά  μόνο τυχαίο. Άλλοι που σου επιβεβαίωσαν ότι  τα αισθήματα, οι ανησυχίες, οι φόβοι ξεπερνούν την ατομική μοίρα και αίσθηση και γίνονται κοινά και παρηγορητικά ακόμα και στο μεγάλο γεγονός του θανάτου. Λίγα λόγια για τον καθένα, και αναγκαστικά μια αναπόληση της ίδιας της ζωής, που πάντα σου αφίνει τη γεύση του αξεδίψαστου.              


ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ: Η αγάπη μου χρονολογείται από τά νεανικά μου χρόνια, τότε που περιμέναμε τη μετάφραση του Παύλου Ζάννα από τη φυλακή, στα χρόνια της Χούντας και την έκδοση τόμου-τόμου από τον Ηριδανό. Ο Προύστ αναμφισβήτητα είναι ο μεγαλύτερος μυθιστοριογράφος, γιατί άλλαξε τη ματιά που μέχρι τότε οι μυθιστοριογράφοι έβλεπαν τον κόσμο (Ρεαλισμός, Νατουραλισμός). Ο Προύστ θα αναγκάσει την πραγματικότητα να αποκαλύψει αλήθειες υπαρχτές μέν, αλλά καλά κρυμμένες. Αρνείται ότι η ομορφιά βρίσκεται πάντα στο αντικείμενο, και πιστεύει ότι αναδεικνύεται με την διαίσθηση τού πνεύματος. Πιστεύει στην υποκειμενική ανάπλαση της πραγματικότητας. Ο ίδιος γράφει: « όσοι είδαν την προσωπική μου αντίληψη για τις αλήθειες με συγχαίραν γιατί τις είδα με το "μικροσκόπιο", όταν εγώ αντίθετα είχα χρησιμοποιήσει ένα "τηλεσκόπιο" για να ξεχωρίσω πράγματα μικρότατα είναι αλήθεια,αλλά μικρότατα γιατί ήταν σε μεγάλη απόσταση και γιατί το καθένα ήταν ένας κόσμος». Ο κόσμος δημιουργείται κάθε φορά που ο καλλιτέχνης, ανακαλύπτει τις κρυμμένες σκόρπιες εντυπώσεις και τις συνθέτει στο έργο τέχνης. Ο χαμένος χρόνος στον Προύστ είναι κρυμμένος στο παρελθόν. Ο Προύστ στηρίζει το αριστούργημά του «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» στη προτεραιότητα που δίνει ως πρός τή γνησιότητα των αναμνήσεων, στην ασύνειδη μνήμη σέ σχέση μέ τή συνειδητή. Η συνειδητή μνήμη στηρίζεται σε προσπάθειες του μηχανισμού της λογικής καί της νόησης, για να ανασύρει κομμάτια από το χαμένο χρόνο, είναι ατελής και σκοντάφτει στίς επικαλύψεις τών αναμνήσεων από περιοχές τῆς λήθης, και τελικά ανασταίνει τον ξανακερδισμένο από τό παρελθόν χρόνο, με ό,τι μπορεί να θυμηθεί, αλλοιώνοντας τήν αυθεντικότητα του. Η ασύνειδη μνήμη μέσω των αισθήσεων, τῆς γεύσης, της όρασης, της ακοής, της αφής, της όσφρησης, φέρνει ένα κομμάτι ατόφιο παρελθόν μέσα στό παρόν, καί το  τοποθετεῖ έξω ἀπό τό χρόνο.  Η γεύση της μικρής μαντλέν αναδύει τό χαμένο παρελθόν.